wsiepolskie.pl

Encyklopedia Wsi i Regionów województwo podlaskie / powiat siemiatycki / gmina Grodzisk

  • Znajdź dział

  • Galeria zdjęć
  • Opis ogólny
  • Historia
  • Czasy prehistoryczne
  • Wspomnienia mieszkańców

Siemiony

www.siemiony.17-315.wsiepolskie.pl

Moderator: Joanna Iwanowska

Redakcja: Joanna Iwanowska, Magda Ćwiek, Emilia Zduniewicz, Łukasz Osiniak, Małgorzata Plichta, Joanna Kobus, Patryk Angielczyk, Szymon Zduniewicz, Małgorzata Goławska

Zostań moderatorem tematycznym

Opis i historia wsi / Historia

Nazwa pochodzi od cerkiewnego imienia Siemion - Symeon. W pobliżu wsi znajduje się kurhan z okresu wczesnego średniowiecza.
             W 1434r. wieś została nadana, wraz z rozległymi dobrami rudzkimi, Pretorowi z Karczewa. Jego potomkowie Korczewscy zamieszkiwali tu do 1538r. W 1505r. Aleksander Jagielończyk  potwierdził posiadanie wsi przez Zofię Karczewską wnuczkę pretora i jej męża Stanisława Hlebowicza. W 1538r. Zofia Karczewska zapisała Siemony swojemu zięciowi, Maciejowi Kłoczce. Po jego śmierci w 1542r. brat stryjeczny  Jan Michnowicz Kłaczko zrzekł się praw do wsi na rzecz wdowy po Macieju, Katarzyny.
              Po śmierci Katarzyny Kłoczkowej wieś przejęli jej krewni Hlebowiczowie. Od nich kupił ją razem z całymi dobrami rudzkimi Mikołaj Kiszka, starosta drohicki.  Po bezpotomnej śmierci jego wnuka Piotra w 1621r. na mocy podziału, Siemiony przypadły siostrze Barbarze Chądzyńskiej. Po śmierci Barbary, jej mąż Jan Chądzyński, w 1640r. darował Siemiony Zbigniewowi Ossolińskiemu, podstolemu nurskiemu i jego żonie Barbarze Iwanowskiej. W 1643r. Ossoliński przejął pozostałe części Siemion od Wojciecha Niemiry. W 1643r. Izabela Ossolińska córka Zbigniewa, zrzekła się praw do majątku  na rzec ojca i braci. W 1667r. Zbigniew Ossoliński zapisał wieś swemu synowi Jakubowi. Jednak później znalazła się ona w posiadaniu jego brata - Maksymiliana, który opłaca w 1676r. podatek z dworu i 75 poddanych mieszkających we wsi. Jego synowie podzielili się majątkiem w 1727 roku. Siemiony z dworem przypadły w dziale Michałowi, podstolemu drohickiemu. Po jego bezpotomnej śmierci wieś posiadali potomkowie jego brata Jana Stanisława, starosty drohickiego: Józef Kajetan Ossoliński i jego syn Wiktor. W 1807 roku istniała tutaj cegielnia. W połowie XIX w. znajdowała się tu także duża stadnina. W księdze chrztów unickiej parafii w Grodzisku w 1. 1764-74 występują następujące nazwiska z Siemion: Błaszczuk, Kowalczuk, Koterman i Ciepłucha. 
             W 1845 r. mieszkali tu następujący gospodarze z rodzinami: Wojciech Okłota, Jan Muzyczko, Piotr Kobus, Wasyl Dawidziuk, Sidor Supruniak, Maksym Supruniak, Joachim Rokicki, Konstanty Wasilczuk, Szymon Błaszczuk, Eliasz Grzybowski, Szczepan Łabędzki, Tomasz Mirończuk, Antoni Kucharczuk, Fabian Kucharczuk, Jan Mikiciuk, Wiktor Oleszczuk, Paweł Pampuch, Mateusz Wasilczuk, Jan Zazulak, Eliasz Mirończuk.
             Po śmierci Wiktora hrabiego Ossolińskiego w 1860 r. Siemiony dziedziczyły: jego córka Wanda Potocka oraz wnuczka Janina Joanna Potocka z Rudki. W 1920 r. Jan Kazimierz hrabia Krasicki w imieniu Janiny Potockiej sprzedał  118 ha ziemi w Siemionach: Janowi Woronieckiemu, Józefowi Mirończukowi, Stanisławowi Szostce, Janowi Andrzejewskiemu, Feliksowi Oskrobie, Stanisławowi Oskrobie, Pawłowi Żurawkowi, Michałowi Lewandowskiemu, Stanisławowi Korzeniewskiemu, Stanisławowi Okłocie, Wincentemu Woroszyłowi, Antoniemu Pampuchowi, Antoniemu Andrzejewskiemu z Siemion, Tymoteuszowi Siwerskiemu, Bronisławowi Baltaziukowi, Antoniemu Głuszukowi z Kozłowa. 28 VI 1927 r. Jan Kazimierz Krasicki w imieniu Janiny Potockiej sprzedał majątek Siemiony jej synowy Franciszkowi Salezemu Potockiemu. W 1926 r. dokonano likwidacji serwitutów ciążących na majątku Potockich na rzecz wsi Siemiony. W 1930 r. Franciszek Salezy hrabia Potocki posiadał w Siemionach 1550 ha lasów i łąk. W 1921 r. we wsi Siemiony było 47 domów, gdzie mieszkało 273 osoby (wszyscy Polacy, a według wyznania: 171 katolików i 102 prawosławnych), w folwarku w 4 budynkach mieszkały 102 osoby ( wszyscy Polacy, a według wyznania: 84 katolików, 14 prawosławnych i 4 żydów), na kolonii w 2 budynkach 19 osób ( wszyscy Polacy i katolicy). Do 1934 r. wieś należała do gminy Widźgowo. Scalanie gruntów wsi przeprowadził w 1948 r. mierniczy Eugeniusz Goworski.